Als concertdrummer bij de plaatselijke brassband begint Lex koopman zijn muzikale carrière erg jong. Hij doorloopt de muziekschool en wint als 16-jarige al een eerste prijs met een eigen compositie. Hij ontdekt vervolgens de gitaar en begint als singer/songwriter zelf nummers te schrijven. Zijn eerste groep heet de Lazybones. Later speelt hij in het eind jaren tachtig redelijk succesvolle Catfever. Eind oktober 1998 neemt Lex 14 nummers op, een samenhangende keuze uit zijn inmiddels omvangrijke repertoire: zijn debuut-CD Stumbling Blocks. Deze wordt goed ontvangen in o.a toonaangevende muziekbladen als Music Maker (cd van de maand!).
In de zomer van 2000 neemt hij met producer Willem Coenen zijn tweede solo-CD op: Plastic Jesus. Hij weet zijn songs rijk en uitgebalanceerd te arrangeren. Er trekt een stoet aan bevriende rasmuzikanten voorbij. Ondertussen blijft hij optreden als gitarist van Swamp, de tex-mex/cajun/zydeco-band. In november behaalt hij in Paradiso bij de Grote Prijs van Nederland de 3e prijs in de categorie singer/songwriter; het juryrapport looft zijn grote muzikaliteit en verhalende teksten.
Plastic Jesus bevat 12 songs, waarvan negen zelf geschreven en drie verrassende covers. Let bijv. eens op de zeer speciale uitvoering van Proud Mary. Lex is op deze CD zijn roots zonder meer trouw: drums, Hammondorgel, koper & de gitaren. Hij noemt zijn muziek cowjazz; met opmerkelijke onderwerpen als telefoonsex (Dial Love), ochtendhumeur (Moody in the morning), bijgeloof (Plastic Jesus) en wildplassen (Outdoor Pissing). De songs van Lex Koopman zijn humoresk, plat en schrijnend, plastic en elegant, energiek, weemoedig, moody, vrolijk en ontroerend: muziek dus.
Plastic Jesus wordt promotioneel ondersteunt met de single Dial Love en Outdoor Pissing als 2e track. Deze single is ook in de platenzaak verkrijgbaar zijn (cat.no. RH 55005).
Recensies:
FRET:
'Cowjazz', zo noemt de Groningse zanger/gitarist en liedjesschrijver Lex Koopman de muziek op zijn tweede soloalbum Plastic Jesus. Niet ten onrechte, want veel van zijn liedjes zweven tussen het platvloerse en het poëtische. Koopman speelt lekker gitaar, en zijn nummers staan met het ene been in Nashville en het andere in Austin. En nét op het moment dat je besluit dat Plastic Jesus gewoon weer zo'n leuke, pretentieloze countryplaat is, komt Koopman met Alzheimer Home: dat ene wonderschone liedje waarmee hij achteloos bewijst dat hij toch écht een bovengemiddelde songwriter is. Kortom, laat Koopman maar schuiven. (MG)
MUSIC MAKER:
Plastic Jesus is de 2e solo-cd van singer-songwriter Lex Koopman. Zijn debuut-cd Stumbling Blocks uit 1998 was al cd van de maand in Music Maker. Plastic Jesus laat een goede indruk op me achter. Koopman schrijft lekker groovende texmex-nummers, net zo goed als gevoelige ballads. In het nummer You don't know me moest ik zelfs een beetje aan Vic Chessnut denken. Je hoort dat hij alle nummers als Moody in the morning met het hart speelt. Hij slaat moeiteloos over van uiterst vrolijke en humoristische nummers naar ontroerende songs. Er staan 12 nummers op de cd, waarvan Koopman er 9 zelf schreef. Cowjazz noemt hij het zelf. Koopman stopt veel humor in zijn teksten zolas in Outdoor Pissing en Country Chicken Star.
COUNTRY GAZETTE (CD Tip)
We hebben in Nederland een paar singer/songwriters die vergelijkingen met Amerikaanse collega's kunnen doorstaan. Eén van hen is Lex Koopman. Inmiddels is z'n CD uit en dat is maar goed ook, echt talent moet je koesteren en vastleggen voor het nageslacht. Lex Koopman schrijft mooie songs over alledaagse onderwerpen, met een dosis humor onderbouwd, soms met maatschappij kritische ondertoon. Hij is daarnaast een begenadigd gitarist, een rol die hij ook bij Swamp vervult. Lex Koopman heeft een mooie stem, duidelijke uitspraak en de drie covers op dit album zijn ook aan hem toevertrouwd.
DUTCH COUNTRY MAGAZINE:
Plastic Jesus bevat uniek materiaal. Vooral het met ironie geladen titelnummer over bijgeloof spreekt tot de verbeelding. Lex Koopman weet in zijn composities de juiste balanste vinden tussen de lyrics en de muzikale vertolking. Wanneer je bijv. het nummer Very Long Vacation beluistert dan hoor je ook inderdaad dat lome en het verlangen naar. Razend knap. Lex is naast songwriter ook begiftigd met een stem die helemaal past bij de country en de blues. Het is een knap stukje werk geworden dit album en het verveelt geen moment.
